43 χρόνια μετά, η απάντηση παραμένει «όχι»

Σαν σήμερα, στις 15 Νοεμβρίου 1983, εννιά χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, η τουρκοκυπριακή ηγεσία, με τη στήριξη της Άγκυρας, ανακήρυξε τα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε «κράτος». Σαράντα τρία χρόνια αργότερα, το «κράτος» αυτό εξακολουθεί να μην αναγνωρίζεται από κανέναν άλλον πέρα από την Τουρκία.

Τρεις μέρες μετά, στις 18 Νοεμβρίου 1983, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με το ψήφισμα 541, χαρακτήρισε την ανακήρυξη νομικά άκυρη, ζήτησε την ανάκλησή της και κάλεσε όλα τα κράτη να μην αναγνωρίσουν κανένα κυπριακό κράτος πέρα από την Κυπριακή Δημοκρατία.

Για πολλούς, η 15η Νοεμβρίου είναι μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Για εμάς, τους ανθρώπους της Νέας Σαλαμίνας, είναι κάτι πολύ πιο προσωπικό. Γιατί αυτό που ονόμασαν «κράτος» είναι η πόλη μας. Είναι οι γειτονιές της Αμμοχώστου, τα σπίτια που άφησαν πίσω οι γονείς και οι παππούδες μας, οι δρόμοι που περπατούσαν για να πάνε στο γήπεδο. Είναι ο τόπος όπου γεννήθηκε το σωματείο μας.

Η ανακήρυξη του 1983 δεν ήταν τίποτα άλλο από μια προσπάθεια να σφραγιστεί ως οριστικό ό,τι επέβαλαν τα όπλα το 1974. Να γίνει η κατοχή «κανονικότητα», η διχοτόμηση τετελεσμένο και ο ξεριζωμός ένα παρελθόν που κανείς δεν θα θυμάται. Πέρασαν 43 χρόνια και η προσπάθεια αυτή δεν πέτυχε. Δεν πέτυχε στο διεθνές δίκαιο. Και κυρίως, δεν πέτυχε στις καρδιές των ανθρώπων που αρνούνται να ξεχάσουν.

Η Νέα Σαλαμίνα είναι η πιο ζωντανή απόδειξη. Ένα σωματείο που ξεριζώθηκε μαζί με τον κόσμο του και ξαναστήθηκε στην προσφυγιά, με μοναδικό του κεφάλαιο τους ανθρώπους του. Ακόμη και το όνομα της έδρας μας, «Αμμόχωστος – Επιστροφή», δεν είναι τυχαίο. Είναι μια υπόσχεση που ανανεώνουμε κάθε φορά που μπαίνουμε στο γήπεδο.

Σήμερα, στις κερκίδες μας στέκονται αρκετοί άνθρωποι που δεν είδαν ποτέ την Αμμόχωστο με τα μάτια τους. Πρόσφυγες δεύτερης και τρίτης γενιάς, που έμαθαν να αγαπούν μια πόλη μέσα από τις διηγήσεις των δικών τους και μέσα από ένα σωματείο που κουβαλά το όνομά της. Αυτόν τον δεσμό κανένα ψευδοκράτος δεν μπορεί να τον σβήσει, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Γι’ αυτό σήμερα δεν μένουμε μόνο στην καταδίκη. Ανανεώνουμε τη δέσμευσή μας για μια Κύπρο ελεύθερη και επανενωμένη, χωρίς στρατούς κατοχής, όπου κάθε πρόσφυγας θα μπορεί να γυρίσει στο σπίτι του.

Σαράντα τρία χρόνια μετά, η απάντησή μας παραμένει η ίδια. Δεν αναγνωρίζουμε. Δεν ξεχνούμε. Και μια μέρα, θα επιστρέψουμε.