€15 εκατομμύρια για ένα γήπεδο που τελικά δεν χωράει τους δικούς μας

Άποψη

Τις τελευταίες ημέρες έγινε γνωστό ότι η Μακάμπι Τελ Αβίβ θα χρησιμοποιεί το «Σπύρος Κυπριανού» στη Λεμεσό ως έδρα για τους εντός έδρας αγώνες της στη EuroLeague. Μια εξέλιξη που αναμφίβολα φέρνει στη Λεμεσό αγώνες υψηλού επιπέδου.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Και αυτή αξίζει να ειπωθεί.

Από το EuroBasket μέχρι σήμερα

Πριν από περίπου δύο χρόνια αποφασίστηκε η πλήρης ανακαίνιση του «Σπύρος Κυπριανού», ενόψει του EuroBasket 2025.

Ένα έργο που κόστισε περίπου €15 εκατομμύρια και παρουσιάστηκε ως μεγάλη επένδυση στις αθλητικές υποδομές της Λεμεσού και στον κυπριακό αθλητισμό.

Το γήπεδο ανακαινίστηκε. Έγινε σύγχρονο, όμορφο και αντάξιο μεγάλων διοργανώσεων.

Για να το χρησιμοποιούν όμως ποιοι;

Γιατί την ίδια ώρα, τα σωματεία και οι αθλητές που χρησιμοποιούσαν τον χώρο εκδιώχθηκαν προκειμένου να γίνουν τα έργα.

Ανάμεσά τους και η ανδρική ομάδα πετόσφαιρας της Νέας Σαλαμίνας, η οποία μέχρι την έναρξη του πρωταθλήματος έψαχνε χώρο για να στεγαστεί. Τελικά βρήκε λύση στο κλειστό του Γυμνασίου Αγίου Αθανασίου, έναν χώρο που χρειάστηκε σημαντικές παρεμβάσεις για να μπορέσει να φιλοξενήσει ομάδα κορυφαίας κατηγορίας.

Μετά το EuroBasket, η Νέα Σαλαμίνα πήρε τη συνειδητή απόφαση να παραμείνει εκεί μέχρι να ολοκληρωθεί το δικό της ιδιόκτητο γήπεδο.

Σήμερα η Νέα Σαλαμίνα δεν επηρεάζεται από την απόφαση για τη χρήση του «Σπύρος Κυπριανού».

Μπορούμε όμως να αντιληφθούμε απόλυτα την απογοήτευση όσων εξακολουθούν να χρησιμοποιούν το γήπεδο.

Και τώρα ξανά από την αρχή

Το «Σπύρος Κυπριανού» δεν είναι απλώς μια μεγάλη κλειστή αίθουσα.

Είναι ένας αθλητικός χώρος στον οποίο δραστηριοποιούνται διαφορετικά αθλήματα, ομοσπονδίες, σωματεία, ακαδημίες και αθλητές.

Στις εγκαταστάσεις του φιλοξενούνται δραστηριότητες όπως βόλεϊ, ενόργανη και ρυθμική γυμναστική, πάλη, squash, άρση βαρών, ξιφασκία, τοξοβολία, πυγμαχία και άλλες πολεμικές τέχνες.

Και πίσω από κάθε άθλημα υπάρχουν άνθρωποι.

Αθλητές που προπονούνται καθημερινά.
Προπονητές.
Σωματεία.
Και κυρίως παιδιά.

Τώρα, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν δημοσιευθεί, η Μακάμπι θα δίνει τους αγώνες της στη Λεμεσό με παρουσία έως και 5.000 φιλάθλων, ενώ για κάθε αγώνα θα απαιτούνται αυξημένα μέτρα ασφαλείας και περιορισμοί στη χρήση της εγκατάστασης.

Και εδώ γεννιέται ένα πολύ απλό ερώτημα:

Τι γίνεται με όλους τους υπόλοιπους;

Πόσες προπονήσεις θα μετακινηθούν;
Πόσα σωματεία θα πρέπει να βρουν άλλη λύση;
Πόσα παιδιά θα πρέπει να αλλάξουν πρόγραμμα;
Και πόσο εύκολο είναι για ένα ερασιτεχνικό σωματείο να βρει διαθέσιμη κλειστή αίθουσα στη Λεμεσό;

Για μια ομάδα που διαθέτει εκατομμύρια ευρώ, η μετακίνηση μπορεί να είναι ένα διαχειρίσιμο κόστος.

Για ένα ερασιτεχνικό σωματείο;

Μπορεί να είναι η διαφορά ανάμεσα στο «συνεχίζουμε» και στο «σταματάμε».

€15 εκατομμύρια. Θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει περισσότερα;

Εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο παράδοξο.

Δαπανήθηκαν περίπου €15 εκατομμύρια για ένα υπερσύγχρονο κλειστό γήπεδο.

Και κανείς δεν υποστηρίζει ότι η ανακαίνιση δεν έπρεπε να γίνει.

Το ερώτημα είναι:

Μήπως θα έπρεπε να είχε υπάρξει παράλληλος σχεδιασμός για τις ανάγκες του υπόλοιπου αθλητισμού;

Με ένα τέτοιο ποσό θα μπορούσαν να δημιουργηθούν τέσσερα ή πέντε μικρότερα κλειστά γήπεδα σε διαφορετικές περιοχές της Λεμεσού.

Ή να ανακαινιστούν περίπου δέκα σχολικές κλειστές αίθουσες και να μετατραπούν σε σύγχρονους αθλητικούς χώρους, ικανούς να φιλοξενούν προπονήσεις και αγώνες υψηλών κατηγοριών.

Φανταστείτε το.

Όχι ένα μεγάλο γήπεδο.

Αλλά δέκα χώροι σε ολόκληρη την πόλη.

Δεκάδες σωματεία.
Εκατοντάδες προπονήσεις.
Χιλιάδες παιδιά.

Αυτό δεν θα ήταν επένδυση στον αθλητισμό;

Υπάρχουν ομάδες που ψάχνουν αίθουσα

Την ίδια ώρα ακούμε για προσπάθειες δημιουργίας νέων ερασιτεχνικών ομάδων που δεν μπορούν να βρουν κλειστή αίθουσα για να προπονηθούν και να αγωνιστούν.

Δεν μιλάμε για πολυτέλειες.

Μιλάμε για το αυτονόητο.

Έναν αξιοπρεπή χώρο για προπόνηση.

Και κάπου εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα του κυπριακού αθλητισμού.

Δεν είναι πόσες μεγάλες διοργανώσεις μπορούμε να φιλοξενήσουμε.

Είναι πόσες υποδομές μπορούμε να δημιουργήσουμε ώστε τα παιδιά μας να έχουν πού να αθληθούν.

Και η ασφάλεια;

Υπάρχει όμως και ένα ακόμη ζήτημα.

Η Αστυνομία καλείται να διαχειριστεί μια διοργάνωση με έως και 5.000 φιλάθλους, σε μια περίοδο ιδιαίτερα αυξημένης έντασης λόγω της κατάστασης στο Ισραήλ και την ευρύτερη περιοχή.

Και την ίδια στιγμή, στο κυπριακό ποδόσφαιρο βλέπουμε πολύ αυστηρούς περιορισμούς στις μετακινήσεις φιλάθλων, ακόμη και περιορισμούς της τάξης των 1.000 ατόμων, ενώ δεν λείπουν και οι δημόσιες προειδοποιήσεις για απαγόρευση μετακινήσεων.

Πώς ακριβώς εξηγείται αυτή η διαφορετική αντιμετώπιση;

Δεν ζητάμε να απαγορευτεί τίποτα.

Ζητάμε απλώς ίδιους κανόνες, ίδια λογική και ίδια μέτρα για όλους.

Το θέμα είναι οι δικοί μας

Η συζήτηση δεν είναι για την εθνικότητα της ομάδας που θα χρησιμοποιήσει το γήπεδο.

Το θέμα είναι ότι οι δικές μας ομάδες, οι δικοί μας αθλητές και τα δικά μας παιδιά παλεύουν καθημερινά να βρουν χώρους για να προπονηθούν.

Και όταν υπάρχει μία από τις σημαντικότερες κλειστές αθλητικές εγκαταστάσεις της χώρας, θα περίμενε κανείς ότι παράλληλα με κάθε μεγάλη παραχώρηση θα υπήρχε και σχέδιο για όσους ήδη τη χρησιμοποιούν.

Γιατί τελικά δεν μπορεί να μιλάμε για επένδυση στον αθλητισμό, όταν κάθε φορά που εμφανίζεται μια νέα ανάγκη, οι δικοί μας αθλητές είναι αυτοί που καλούνται να κάνουν στην άκρη.

Το σπίτι που περιμένουμε

Η Λεμεσός χρειάζεται περισσότερα κλειστά γήπεδα.

Χρειάζεται χώρους για ακαδημίες.

Χρειάζεται υποδομές για ερασιτεχνικά σωματεία.

Χρειάζεται εγκαταστάσεις που να υπηρετούν τον αθλητισμό 365 ημέρες τον χρόνο.

Και για τη Νέα Σαλαμίνα, το μεγάλο στοίχημα είναι πλέον ένα:

Να μην υπάρξουν άλλα εμπόδια και καθυστερήσεις και να προχωρήσει η ανέγερση του δικού μας κλειστού γηπέδου.

Γιατί κάθε ομάδα αξίζει να έχει το δικό της σπίτι.

Και εμείς θέλουμε σύντομα να πάμε στο δικό μας.